Şükrü’ler olsun 2026’ya kavuştuk

Meğer, Türk hakemlerini ne de çok sever, değer verirmişiz. Bilmiyordum, öğrendim. Bir hakemimizi bile 2026 Dünya Kupası’na gönderemeyince, seçilmeyince, istenmeyince gördük. Gizli aşk bu. Komşu çocuğuna gülümseyip, kendi evindeki evladına sert sert bakmak gibi. Yokluğunda, kıymetini anladık. 24 yıl hasret kaldık Türk Milli Futbol Takımı olarak, gidemedik. Şimdi ise gidiyoruz ama, varlığa değil yokluğa seviniyoruz. ‘Oh olsun’ coşkusu. Bu ne düşmanlık, sanki. Çok enteresan, gelmiyor mu size de. Futbolumuzu sadece üç büyüklerden ibaret olarak gördükleri için, aşağıya çekme gayretinden başka bir şey yapmadık, yapamadık. Amaç ne, şu an yönetim ve teknik heyet, MHK’si falan filan komple, hepsi gitsin. Başka sorunumuz kalmadı. Takım olarak gittik işte, daha ne istiyorsunuz. Adı sanı duyulmayan ülkelerden giden varmış da bizden yokmuş. Futbolumuz çok mu ileride sanki. Sadece gittik işte. O, haritada yerini bilemediğiniz ülkeler, ‘Kıta, bölge kontenjanından’ hakem gönderebiliyor. Haberiniz ola. Bizden çok süper oldukları için değil yani. Tamam hakemlerimizin çoğunu ben de beğenmiyorum. Avrupai maç yönetmelerine izin versek, belki de böyle olmazlardı. Medyatik olan, şampiyon oluyor, şampiyonluğa oynuyor diye tutulan, çok güçlü takımlar, hakemi beğenmedi mi, gitti, bitti. İlk kural bu. Ee bu da eyyamcılığa, korkaklığa, günü kurtarmaya yönlendiriyor. ‘Aman bana ne benden bilmesinler yenilgiyi’ filan. İşin kolayı bu, ooh mis gibi. Ama görüyoruz işte, bugünler için yarınlarımız yok oluyor. Önce bu kalıplaşmış kafaları, değiştirmek gerek. Başarılı, torpilli olmayan, liyakatli, futbolu bilen, hakemliğe yatkın olanların arkasında dimdik duracak TFF, MHK, İHK olacak ki. Türk hakemleri dünya kupasına gidebilsin. Yoksa, daha çook bekleriz. İğne, çuvaldız misali. Bugün geçti, yarına, gelecek haftalara değil, daha ötelere yıllara bakmak gerek. İki hakem adayım var biri kadın biri erkek, Asen Albayrak ile Oğuzhan Çakır. Bari bu gençlere estek köstek yapmayalım. Kıskanmayalım. Bir yerden başlamak gerek. Kriter denen şeylere de uygunlar. 1974 Dünya Kupası’nda düdük çalan Doğan Babacan’ı 2018’de kaybettik. Doğan hocam, 1 maçta düdük çaldı, iki maçta da yardımcı hakemlik yaptı. O zamanlar öyleydi. İkinci Türk olarak düdük çalan hakem Cüneyt Çakır oldu. Hem de iki şampiyonada. Tarık Ongun ile Bahattin Duran, yardımcılık yaptı. Şimdi yorumculuk görevlerini ifade ediyorlar. Cüneyt de dünya kupasında bir kez daha görev yapacak. Yönetici olarak, TFF bazlı değil, ferdi olarak ismen davet edildi, o da Türk. Bir başka Türk daha var, düdük çalacak. TFF’den Türkiye Futbol Federasyonu’ndan değil. UFA’dan, Uzbekistan Football Assocıation’dan. Buharalı, Özbekistan Türklerinden Ilgiz Tantashev. Bir avuntu, benimkisi o kadar. Ne diyelim, başarılar Ilgiz’a. Dünya kupasına ilk giden hakemimiz, futbolculuktan gelme. Oynarken bile futbol oyun kurallarını sular gibi bilen, hakemleri uyaran Doğan hocamdan bahsediyorum. MHK Üyeliğimi de yaptı, rahmetle şükranla. Şimdi hakemimiz yok diye üzülürken, Cüneyt Çakır gittiğinde de. Beğenmemiştik, şimdi mumla değil. Gündüz vakti elimizde gaz lambası ile arar olduk. Yok işte ara ki bulasın. Bu suç, hata hepimizin. İyi olmayanlar, yakışmayanlar, hak etmeyenleri gönderin gitsin. Hakem yapmasınlar, gitsinler halı sahada yapsınlar. Faal iken korsanlık dedikleri, hakemliği yapsınlar. Ama iyi olanları tutun bari, destek olun. Bakıyorum sosyal medyaya TFF başkanlığına, MHK başkanlığına, milli takım hocalığına kimler gelsin. Anketler yapılıyor, alakasız, anlamsız, gereksizler de var listelerde. Sırf medyatik oldukları için, şu an gündemde oldukları için. Oysa derin bir nefes almak gerekmez mi? Bakın etrafınıza bir, ne değişecek ki. ‘Çok iyi futbolcudan çok iyi hoca’, ‘İsim yapmış futbolcudan çok başarılı hakem’ çıkmayacağı gibi aşikâr bu işler. O başka bu başka. Cüneyt Çakır gidiyor da. Tarık Ongun ile Bahattin Duran da gider herhalde, sportif gezi olarak. Gitmesi gereken, davet edilmesi gereken bir isim daha var. Pamuklara sarıp sarmalayıp, omuzlar da taşıyıp, maçlarımıza götürmemiz gereken. O isim de Vefaspor’da oynarken davet edilen, Fenerbahçe forması da giyen 20 yaşındaki Şükrü Ersoy, yaşıyor maşallah, şükürler olsun. Turgay Şeren, Rıdvan Bolatlı, Basri Dirimlili, Mustafa Ertan, Çetin Zeybek, Rober Eryol, Erol Keskin, Suat Mamat, Feridun Buğeker, Burhan Sargın, Lefter Küçükandonyadis, Bülent Eken, Ali Beratlıgil, Mehmet Dinçer,Nedim Günar, Naci Erdem, Akgün Kaçmaz, Ahmet Berman, Necmi Onarıcı, Kadri Aytaç ile Coşkun Taş’tan oluşan ekibimizde onurla gururla formamızı terleten, yaşayan tek ve son isim. Fenerbahçe’de yetişti Vefaspor’a gitti, milli olarak döndü Fenerbahçe’ye. Şu an 94 yaşında, sağlığı elverir mi, maçlar gece yarısı bizim saate göre. İlk antrenörlük deneyimini de yakınlarda, Balıkesirspor’da yaptı. (A) Milli takımımızla, hakemlerimizle aynı sene aynı kupada mücadele edeceğimiz. Ay-Yıldızlı bayrağımızı dalgalandıracağımız, dünya kupalarına. Umarım inşallah. Biz görecek miyiz bilemiyorum ama. Milli takım finale kaldı, hakemimiz o vakit finale çıkamaz. Mesela. Veya tam tersi, finali bizden biri yönetecek, belki de kim bilir. Buna da mesela. Neden olmasın? Enseyi karartmamak da gerek. Umut bu, bir garip Metin’in ekmeği, yiyebilmek umuduyla, yolumuz açık olsun. Sabır, anlayış, hoşgörü ile nice nice kupalara…