Öyle bir maç oynandı ki insanlık kaybetmedi

Hey gidi yıllar hey. Neredeydik, nerelere geldik, ne günler kaldık. Altay (42), Göztepe (32), Karşıyaka (16), Altınordu (10), İzmirspor (10), Bucaspor (1). 1959’den bugüne, o zamanki adıyla 1.ligde, şimdiki süper ligde yer alma yılları, sezonları. İzmir’imin köklü spor kulüplerimizin, futbol takımları. Efsanelerimiz, gözbebeklerimiz. 1967-68 sezonu mesela, 5 İzmir takımı aynı ligde, omuz omuza. 1 yaşındayım bezimi bile hatırlayamam, o günleri görmedim yaşamadım ki, topu, maçı bileyim. İlk gittiğim de 16 Mayıs 1981’deki en az 80 bin seyirci ile dünya rekoru kırılan Göztepe – Karşıyaka maçı. Bir daha da böyle bir temiz maç izleyemedik. Dost görünümlü düşmanlar, arayı bozmaya çalıştı, nifak tohumları serpti, bugünlere geldik. Amatör kümeye kadar düştük, görmeyen kalmadı. Şükür ki en azından kapanmadılar. Kapanmasınlar da zaten, İstanbul takımlarını tutmam, sadece ve sadece İzmir takımlarının iyiliğini güzelliğini isterim. ‘Aslında 1.takımım’ filan anlamam. Tek takımımım var, o da İzmir takımlarıdır. İlla sorarsanız, bilen bilir, canımın cananı İzmirspor’dur, açık ve net. O kadar. 6’sının da maçlarına hakem olarak çıktım, maçlarınız izledim, haberler, röportajlar yaptım. Ağladım, sevindim, güldüm, Kordon’da Karşıyaka’da turlar attık. Dostlarım, arkadaşlarım, büyüklerim oldu, hepsi birbirinden değerli, güzel insan. Vefat edenlerimize rahmetle, şükranla, yaşayanlarımıza sağlıklı huzurlu ömür diliyorum. Efsanelerimiz, kulüplerimiz, ‘Şimdi nerede, ne durumdalar’. Takip etmeyenlere, unutan İzmirlilere selam olsun. Bilmem kimin ofsaytına, yerlerde yuvarlanmasına sessiz kalmayanlar, yorum döşenenler. Ekmeğini yediğini suyunu içtiği İzmir takımları ne haldeler biliyorlar mı, acep? Altay, en çok yer alanlardan hala, maşallah. Kırk iki kez hem de. Düşse de hala yukarılarda. Bir zamanların efsaneleri süper ligin müdavimleri Bursaspor 13, Karşıyaka’nın büyük ihtimalle Play-Off’taki rakibi Eskişehirspor 16 kez yer aldı. İki yıl önce aynı grupta idiler. Bursaspor’un yolculuğu süper lige ramak kaldı 1.lige çıktı. Karşıyaka hala aynı yerde. Kahroluyorum, utanıyorum, üzülüyorum. Memleketçiyim ya, bu sene Karşıyaka çıkmalı. Çok yer alan Altay, İzmir’de Afyonspor’u yendi de 3.ligde kalabildi. Yılların Afyonspor’u BAL’a düşmekten kurtulamadı. Bir umut diye geldikleri maçtan ağlayarak döndü, Mor-Beyazlılar. Afyon’dan geldiler takımlarını ‘Küfürsüz, hakaretsiz’ desteklediler, olmadı. Peki İzmir’de yaşayan, 2.takımı Afyonspor olan İzmir’de yaşayan Afyonlular, neredeydi? Büyük ihtimalle ilk takımlarının o akşamki veya pazar akşam ki maçını düşünmekle meşguldüler. Belki de bu kümede kalma maçından, haberleri bile yoktu. İtibarı da parayı da kazanan başkaları, kentin ne kazanıyor. Maddi veya manevi olarak, hiç düşündünüz mü? Oysa amatöre düşen memleketlerinin takım. Yazık, çok yazık. Altay kazandı, düşmedi diye yazmıyorum. Hakem kardeşim Levent Buğra Vartemel, korkmadan çekinmeden çatır çatır maçını yönetti, gitti, tebrikler. Yardımcı hakem Burak Menteşe de çok iyi, yardımcı oldu. Hem hakemine hem de maçın selameti, adaleti için, Tebrikler Sabri Üstünel, Burak Sarıgöl, tebrikler ekip, her maçınız böyle olsun. Gittim izledim, çok memnun oldun Altay’ımız düşmedi, BAL’a. 3.lige devam dedi, en azından. Büyük Altay’ın büyük futbolcusu Özgür Özkaya sevincini bir kenara bıraktı. Çok üzülen, yere yığılan ağlayan meslektaşlarını görünce de. ‘Bizleri yarı yolda bırakanlar utansın, aldırma Afyon aldırma’ diyerek tezahürat yapan Afyonsporlulara götürdü takımını, Özgür kaptan. Hasret kalmışım. Kaç yıl oldu böyle şey görmedim, hatırlamıyorum. Hep kavga, küfür, kıyamet. Teşekkür Altay teşekkürler Afyonspor. Üç gün oldu hala şoktayım. Afyonspor yüreklileri, takımları düştüğü ciğerleri yandığı halde, yenen takımı, Altaylıları tribüne çağırdı ‘Büyük Altay’ diye topluca haykırdılar, alkışladılar. Gerçekten çok büyüksün Altay. Özgür kaptan, takımı düşmesin diye koca sezon süresince didinen arkadaşlarına örnek olan Afyonspor takım kaptanı Yunus Teke’yi ağladığı yerden kaldırdı, sarıldı, Altay tribünlerine götürdü, alkışlattırdı. Bu maç, bu tablo Fair-Play’a adayımdır. Hangisi olmalı o daha da ilginç. Özgür mü Yunus mu ? Altaylılar mı, Afyonsporlular mı ? Yenip de yenilene saygı gösteren mi ? Yenilip de sevgi, saygı, hoşgörü sahnelerine ‘insan gibi’ tepki veren mi? Hangisi daha elzem, bilemedim karar veremedim. Büyük Altaylılar Ünal Nişli, Tolga Özgülen, Özcan Orak, Sami İrgare, Recep Ertürk, Nuri Kılır, Baran Kılır ile zor günde desteğe gelen master futbol hakemleri, spor insanları Hakan Küçükturan, Fikret Bozkurt, Gökhan Alpdoğan ile. Aslında Karşıyakalıdır yazar, eski (meyen) hakemlerden Serkan Sancaroğlu da tribünde destek verdi. Şimdilik kurtuldu Altay, peki seneye ne olacak? Yakın zaman önce süper lig kapısından dönen Altınordu, 2.ligden düşmedi diye seviniyoruz. Ne günlere kaldık ya Rab, beterinden koru. 1928’li Bucaspor sadece 1 sezon süper ligde yer aldı. Şimdi adı Bucaspor 1928, 3.lige düştü bu sezon 4 hafta önce kesinleşmişti. Nerden nereye? Vee İzmirspor, Cumhuriyet’imizle yaşıt, İzmir’imin adını taşıyor. 17 yıldır amatör kümede, bir düştü bir daha da çıkamadı. Ara sıra seviniyoruz, SAL’dan BAL’a çıkınca. Allah’ım aklıma mukayyet ol. Bir Göztepe var, numunelik. Pamuklara sarmak gerek. Bu sezon 6 kez gittim İzmirspor maçına bile bile. İlk maçta anladım düşeceğini. 3 maçta yenildik, 3’ü de berabere. Galibiyetin yüzünü görmedim, astarını bile göremedim. Koca sezonun hatalarını, hakemlere yüklemeyin valla darılırım. Koskoca İzmirspor, bir taç atışına mahkûm ve de muhtaç değildir. Muhammet Kantaroğlu, Abdülsamed Yeşilbaş, Gül Mazreku, Özcan Kılıçkeser’den oluşan ekibiyle güzel maç yönettiler, iyi bir İzmir seyahati yaşadılar. Özellikle Gül Hanım için bu maç, az bile kaldı, çok hafif kaldı. Yolları bahtları açık olsun. Süper lig görmüş gerçek, öz Manisaspor’a yenildi. O da mağdur, ne işin var Yeşilyurt Sahası’nda be Manisaspor. Manisa’nın efsanesi de Play-Off’a kaldı diye, seviniyor. Diyeceksiniz ‘Bu takımlardan vazgeç’. Cevabımdır, ‘Asla olmaz’. Mirastır, bizlere hem de hazine. Reklamı bol, el üstünde omuzlar üzerinde tutulanlar şampiyon oluyor diye tutmadık biz bu takımı. 30 yaşındakilerin altı bilmez. Öyle bir spor okulu, alt yapı vardı ki. Siz olsanız siz de bırakamazdınız. ‘Nasıl olsa şampiyon’ diye tutmadık ki. Maalesef takım profesyonelde olmayınca alt yapı da körleşiyor. Efsane başkanım halis muhlis Eşrefpaşalı Seyit Mehmet Özkan almadı, avuçlarının içine. Kulübe, bari yabancılar el atsa. Sakın, aman ha. İnciraltı Cavit Ölçer Tesisleri’ni gözden çıkaranlar gelmesin, istemem. Oralar, İzmirspor’undur İzmirspor’un kalacaktır. O tesislerle süper lig, nasıl olmuyor o da çok ilginç. Stat bile yapılır, her yere yakın. Altınordu Ne işin var 2.lig’de, ey Karşıyaka ey Altay ey Bucaspor ne işin var 3.lig’de, ey İzmirspor ne işin var amatör kümede? Nasıl mı olacak? Yapan nasıl yapıyor? Bakın Bursaspor’a, bakın Batman Petrolspor’a bakınız Akçaabat Sebatspor’a. Sebatspor 2.lige yüskeldı bu sene haberiniz var mı ? 1923 doğumlu o da. Süper ligde yer aldı. Efsaneler bir bir dönüyor, İzmirliler yerinde sayıyor. Bizim neyimiz eksik? İzmirliler yok mu, kalmadı mı, ondan mı bilemedim. Ya gerçek yabancı olsun ya da İzmir’e yabancı olmasın, yeter. Başka çare kalmadı. ‘Altay’ın, Bucaspor’un, Altınordu’nun küme düşmediğine sevinir hale geldik. Allah’ım sen aklıma mukayyet ol, lütfen. Biz bunlara müstahak mıyız? İsyan değil asla bu, belki de yakarış, temenni, dua sadece.