Ayvalıklı İsmail’den Karşıyakalı‘ya insanlık

Takım tutmadan da sevmeden de olmuyor ki.  Üç takım, kulüp. Futbolda sürekli, düzen olarak hep kahrediyor. Yapıştı kaldı. Ve de aynı kaderi yaşıyorlar. Neden, niye, niçin? Saçma nedenler yazayım, dedim olmayacak. Büyü, nazar, ah mı aldılar filan. Nedir bilemiyorum.

Diğer başaranları da gölgelemek, ötelemek, beğenmemek filan da değil derdim. Bu, serzenişim. Hep kahır, hep kahır yetti gari. O üçlü de Fenerbahçe, Karşıyaka ile İzmirspor. Fenerbahçeli değilim, süper ligin efsanelerinden İstanbullu üçlüyü tutmam. Trabzonspor’a sempatim ilgim vardır. Tee çocukluğumdan beri. O üst üste şampiyon olan kadro sayesinde.

Ben de etkilendim.

Cemil Usta, Necmi Perekli, Ali Kemal Denizci, Ahmet Suat Özyazıcı, Özkan Sümer, Kadir Özcan, Necati Özçağlayan ile onlarcası.

Vefat edenlere rahmetle, şükranla, yaşayanlarımıza sevgi ve saygılarımla. Bakmayın siz, İzmir Karataş Lisesi 1983 yılı Ajandası’nda yazana. Fenerbahçeli olduğum yazıldı. Öyle de kaldı, kim yazdı niye yazdı bilemiyorum. Asparagasın ne olduğunu o zaman anladım. Üç büyükler İzmir’e gelirdi o zamanlar.

Göztepe’mize, Karşıyaka’mıza, Altay’ımıza, yenilir giderlerdi. Yaş 12 ve üstü, çocukluk ve de gençlik var serde. O zamandan beri takımım İzmirpor’dur. Canımın cananı. Bizde, ne varsa o. İstanbullular kazanınca hakaretin etmek filan anlamsız kalıyor. Metin Oktay, Alpaslan Eradlı, Teczan Ozan ve diğerleri hayrandım nefret etmedim ki. Eniştem Mehmet Zeki Açıkalın Allah ömür versin Ödemiş’ten gelir, Fenerbahçe maçlarına götürürdü bizleri. Şanslıydık o zamanlar. Hem de 1 yılda üç kez, kupa maçı olur dört beş bile olurdu. Haliyle Galatasaray ile Beşiktaş gelince gidemedim. Durum, budur. Sonuca göre değil, biraz sempati o kadar. Ondan yazarken çok dikkat ederim. Neyin ne olduğuna defalarca bakarım öyle yazarım. Çünkü kalıcı oluyor. Tıpkı ajanda gibi gazete arşivlerindeki şimdi de internetteki gibi. Sahi kim yazdı ‘Kanaryam sarı kuşum’ diye. Tamam yakışıklıydık, sarışın da değilim ki. O zamanlar 1.ligde idi Şimşekler’im, Eşrefpaşa semtimin mahallemin kendimin kentimin İzmir’imin takımı. Doğan Emültay, Hasan Elidemir, Nuri Hepyerler, Yahya Yelen, Cavit Ölçer, Turgay Meto, Erdem Özkayımoğlu, Sancar Kirazlı ve niceleri. Sevdirenler, sevdalandıranlar. Kahırla girdik, kusura bakmayın. Hayat her daim pespembe değil ki. Heyhat İzmirlilerim, başımın taçları Altay ile Altınordu ‘düşmedi’ diye ‘sevinir’ hale geldik. Pek bir sevindirik olduk. Ama Bucaspor ile İzmirspor küme düştü. Bir tek, sadece Göztepe, zirvede tepede. O kadar. Ege takımları da var. Peki Manisaspor, Denizlispor, Akhisarspor, Kuşadası Gençlik, Aydınspor, Yeni Nazillispor nerede, nasıl, ne durumda? Haberiniz var mı? Taraftarlarına, sevenlerine üzülüyorum, empati yapıyorum. Fenerbahçe 2014’den beri şampiyon olamıyor, etti mi 12 yıl. 16 kez süper ligde gördüğüm, izlediğim Karşıyaka, bu sene de olmadı 2.lige çıkamadı.

9 yıldır 3.ligde, 10.sezon geldi çattı. Durun daha bitmedi. 10 yıl süper ligde oluşunu izleyemediğim İzmirspor da 17 yıl da amatör kümede, en dipte. Bu yıl da BAL’dan SAL’a düştü. Şaka filan gibi de değil, şamar gibi.  İzmirliyiz malum, İzmir takımlarının maçlarına gideriz, yazarız. Sen yazmazsan ben yazmazsam kim yazacak? Kardeş veya düşman gördükleri, aralarını açanlar aldı başını gidiyor. Karşıyaka – Ayvalıkgücü Belediyespor maçındaydım, o da kahırla bitti, son maç. Hiçbir finali kazanamadı, finale bile kalamadı Karşıyaka. Yener dedik, 2-0 yenildi. Veda etti, süper lig hayal, 2.lig ise başka bahara kaldı. Hüseyin Hamamcı, Rıza Tuyuran, Yunus Altun, Ahmet Diker, Yücel Çağatay, Engin Kurt, Necdet Bayatsapan ile birlikte izledik. Tüm topları kaybetti, bir tane hava topu aldı Karşıyaka, uykusuz gibiydi sanki. Yorgundu diyeceğim Ayvalıkgücü ile oynadı zaten. Yorgunluksa neden, onlar da yorgun. Üç gün önceydi, alışmalara gerekmez mi? 90 artı bilmem kaç, 2-0 öndeler maç bitti bitecek. Top kornere çıkmasın diye depar atan Ayvalıklı.

Bu takım kazanmayacak da hangisi kazanacak. Topun çıkmasını önledi, ya gol olursa, tur giderse? Amaç bu, oyun böyle olur. Gol olsa bile tur onlarındı. Dost acı söyler. Hakem iken çok maçlarına çıktım, yendiler yenildiler. Ayvalıklı gazeteci, güzel insan Ceynur Karagözoğlu ile muhabbet çok güzeldi. ‘Elalem ne der’ diye birbirimizden kaçmadık. Maçtan hiç konuşmazdık, düzgün insandı. Kafasında tilki yoktu, ağzı ayrı beyni ayrı konuşanlardan değildi merhum. İyi ki de kaçmamışız, muhabbet etmişiz. Öyle özledim ki, kendi hesabımızı da ödedik bilginize. Faturasını da yıllarca sakladım. Aklınıza bir şey gelmesin. Herkese inat, ‘ooh canıma değisin’, iyi ki de gitmişim. Ceynur ustama rahmetle minnetle, mekânları cennet olsun. Maç çıkışı en güzel sözü de Karşıyakalı bir taraftar söyledi, ‘Bırakın hakemi bizim takım ne oynadı ki?!’. Hakem Alpaslan Şen de üç gün önce 1.lig maçı yönetti de geldi. Gepgenç adam, ne yorulacak! Trabzon-Van, Van-Trabzon, Trabzon-İzmir, İzmir-Trabzon, otelde, yolda, sahada, uçakta geçti. Maşallah iyiydi, tecrübesi yetti. Başlarda maçı kontrol altına alamadı, baktı Alsancak’ta ‘sıkı maç’ bastı, avucunun içine aldı, kontrolündeydi. Kaleci çift sarı kart, demeyin. O sevinçle, hepsi herkes yaptı, yapar. Tebrikler ama. Ayvalıkgücü çok da iyi değildi, mükemmel hiç değil.

Hak etti, kazandı. Karşıyaka’yı oynatmadılar. Karşıyaka’da oyun yoktu ki. Karşıyaka seneye olur mu bilemem ama. Dost acı söyler. Bu Eskişehirspor, bu Ayvalıkgücü’ne iki maçta da 3-5 atar. Kızmayın, bunlar da gerçek.

Maçın en güzeli tarafı da şu; Bursa’nın Eskişehir’in seyirci muhteşem malum. Alsancak Stadı, açık dediğimiz kısım %80 doldu. Kapalı tarafı ise öyle ki. Ayakta yer yoktu, anonsu bile var. Seyirci ile her maç alınır hem de alınamaz. Net değil. Ezilme tehlikesi bile olabilirdi. Bayram arifesindeki, Kemeraltı gibiydi. Baktım yaşlı, kadın, hamile var mı diye. Bir çocuk gördüm, garibim arada kalmış. Maça gelmiş ama izleyemiyor. Yanına oturttu uzun boyun nedeniyle, büzüştü kaldı yanında. 111 dakika hem de. Çocuğu sevindirdi sağ olsun. 90’lı yıllardan tanıdığım Karşıyaka forması giyen Ayvalıklı, Hüseyin Hamamcı hocamın öğrencilerinden, evlatlarından İsmail Ergin, ta kendisi.

Bazı şeyler değişmez o zamanlar da böyle merhametliydi, centilmendi. Yıllar, işte.

Gözlemci Uşak’tan Hüseyin Altıntaş ile hasret giderdik, Antalya’dan temsilci Meryem Haldan ile Antalya hakem camiasının çalışkan çifti Gonca Yavuz Cengiz ile İsa Cengiz’e selam gönderdim. Hayat böyle, güzel yine de. Spor sayesinde tanıdıklarımıza sayıyoruz. Bir zamanlar, Karşıyaka maçlarını izleyen, Ayvalık’a da giden fotoğraflarıyla yorumlarıyla renk katan usta gazeteci büyüklerim Erdal Göndem ile Nizamettin Bedir’in vefat yıl dönümleri. Ziyaret eden, gündeme taşıyan, planlayan Esat Erçetingöz ustama, giden gidebilen Reşat Yörük, Uğur Göndem, Abdül Batur, Atilla Sertel, Bedri Kurtuluş’a ailelerine, sevenlerine teşekkür ediyorum, sabır diliyorum. Adı geçen, geçmeyen hepsinin mekanları cennet olsun, unutmadık, unutmayacağız.