50 bin gence tek saha, İzmir Karabağlar’da

Çok büyük rakam ve tek saha. Her yer beton. Sonra da kalkıp ‘Gençler spor yapmıyor ki’, yok efendim ‘Elinden sigara, cep telefonu düşmüyor ki’ diyoruz. Ahkam keserek, bu mudur çözüm. İnternetin beylik laflarını geçiniz. Siz, biz, onlar saha verdiniz de tesis yaptınız da. Koşa koşa gitmediler mi? Sahaya yer bulunamaz, ama. Oraya site dikelim dense, havuzlu filan. Anında her türlü zorluklar aşılır. Bu kadar evde kim oturacak? Pekiii; gençler sporunu nerde yapacak? Orta yaşı geçmiş, yaş almışlarımıza da ‘Evden çıkın, hareket edin’ diyoruz. Nereye gitsinler, nerde yürüsünler.

Vızır vızır araç geçen, egzost dumanlı yollarda mı oksijen yerine karbonmonoksit mi solusunlar. Karabağlar’ın sorunu değil sadece, her yerde bu gafler. Nüfus fazla, göç aldık, kulüp sayısı çok insan sayısı da diyecekler. İnsanları azaltmayacağımıza göre, sahaya yer açmalı. Herkese yer var, istensin yeter. Karabağlar’daki tek sahayı dörde, hatta beşe bölüp antrenman yapıyorlar. Asparagas değil, gidin de görün. Kafes Arena da denilen sahada. Bir önerim var. Sahanın üstüne de saha yapılamaz mı, teknolojimiz yok mu o kadar. Okul bahçeleri otopark oldu, boş arsa arazi filan kalmadı. Yok zaten. Mahalle arası kavramı bitti, sokak arası yok. Peki bu gençler nereye gidecek, nerde spor yapacak? Şu anki sahanın olduğu yer kayalıktı, orda antrenman yaptırırdı Halil Bıçakçı (merhum), Ali Şahin (merhum) ile Sebahattin Koludar (ömrü bol olsun) hocamız. Sabah güneş doğarken, mis gibi havası da vardı bir de denize nazır, manzarası harika. Kırdılar dağı, o zamanki imkanlarla saha yaptılar yaa. Şimdi yetmiyor işte. Bir haber yapınca, çözüm olunca da çok mutlu olurdum. Yeşilyurt Sahası’nda tepe tarafında tribün yoktu, üstü açıktı, oturacak zemin yoktu.

Toprağa oturuldu, yağmurlu havalarda aşağı doğru, çamurla beraber kayardık. Sahanın içine kayıp düşen de olmadı değil. Gerçekten bi’şey olmazdı, çamuru bile doğaldı be mübarek. Şimdi her şey var, teknoloji var saha yok. Bu ne yaman çelişki. Basamak yapıldı diye mutlu oldum şimdi sinir oluyorum. Bir saha yeri bulamadık diye.

Bizde böyle spor sevgisi, pes etmek yok. ‘Bir gün herkes spor yapacak, herkese uygun bir spor vardır, yürüyebiliyorsan durma hareket et’ bizler bu düsturla yetiştik. Bu ilkelerin zekatını vermek gerek, hizmettir gayemiz başka da bir çabam yok.