Taşova’nın FİFA’sı Asen zirvede olsun Albayrak

Aile sadece babadan ibaret değil ki, Albayrak ailesinde de böyle.

Anne Şerifhanım evladına güveniyordu, gönlünce yaşamasını istiyordu.

Gizli kahramandır aslında.

İki abla bir de ağabey, benim gibi en küçükleri.

Şımartılır denir küçükler için, değiliz.

Pazar sabahları bakkala gitmeyi de çok sevdik.

Burnumuzun dikine gitmeyi de severiz.

Sahip çıkarken belli etmeyen, yanlış yolda olmadığımızı bilen ailemizde, daha bir destek olur en küçüklere.

‘Sonuç bazlıdır’ sonuçta.

Forvetti, gol atmayı, arkadaşlarına koşmayı çok severdi.

‘Yardımcı hakemlikte heyecan yok’ dedi, düdükte ısrarlıydı, olmadı, bırakmak istedi.

Aynı dönemimizin hakemlerinden İbrahim Çınar, ‘Sen iyi hakemsin, sakın bırakma aman ha’ dedi.

Geri çevirdi, sağ olsun. Vakti zamanında Erol Ersoy çok da iyi yan hakemdi ama kesmedi.

Düdüğü çok daha iyiydi, biliriz. Israr etti, ikna etti. Düdükte FİFA oldu, iyi de oldu.

Asen Albayrak haliyle bilemez, hatırlamaz, o dönemleri.

‘Ya hep ya hiç’ dedi, muradına erdi.

Kapristen, nazdan, yüksek egodan değil Asen’in tavrı.

İyi gidiyor maşallah, Allah utandırmasın.

2017’deki kursa katıldı, 6 ay sonra il hakemi oldu hemen de bölgesele çıktı.

2018’de Kastamonu İHK, üç kadın hakemi aynı maça atadı, güvenlerini gösterdi.

Ara dönemde, klasmana yükseldi.

Yükseltildi değil, yükseldi.

Klasmana öneren, MHK üyesini yürekten kutluyorum.

6.yılında FİFA Kokartı’nı taktı. Bu sezon 3 kez 1.Lig’de düdük çaldı, üçünde de iyiydi.

Hele ki kar, tipi, soğuk, ayazda yönettiği Ankara Keçiören’deki maç var ki.

Cinsiyet ayrımcılığı gibi olmasın, niyetim o da değil. Dimdik ayakta durdu, kararlarıyla da.

Erkekleşmesine gerek de yok, kadınlığıyla asaletiyle düdük çaldı.

Bolu’da gözlemcisi Akif Uğurdur idi, dünyayı dolaştı.

O da tıpkı Asen Albayrak gibi, ‘musluğa yakın’ merkezi illerden değildi. Manisa’dan çıktı.

Çok iyi yardımcı hakemdi, Uğurdur FİFA idi yıllarca. Hakemden de çok iyi anlar yani.

Kadın hakemlerimize, bu sezon bitmeden süper ligde maç, görev vereceklerini bekliyorum, sanıyorum, umuyorum.

Gidişat öyle, görünüyor. TFF Başkanı Hacıosmanoğlu İbrahim Ethem Hacıosmanoğlu da bu konuda demeç de verdi.

Erkeklerin forma giydiği ligde, görev yapmak için, onlar gibi koşmaları, aynı testleri geçmeleri, koşu sınavlarını aşmaları gerekiyor.

Geçtiler de.

Üç kadın hakemimiz var üçü de FİFA Kokartlı; Melek Dakan (Ankara), Asen Albayrak ile Hatice Aydın (Tekirdağ).

‘Yabancıya değil, kadın hakemlerimize verin derbiyi’ diye yazmıştım, hayalim de umudum da budur.

Üç kadın hakemimiz, bunu başarırsa da süper ligde düdük çalacak Lale Orta’dan sonra ‘İkinci kadın futbol hakemimiz’ olacak.

Ne büyük onur, hadi inşallah, yolunuz bahtınız açık olsun. Hadi kızlarım, evlatlarım, hocalarım o vakit bu vakit.

Tarihe geçme vakti, yakışır size, çünkü kadınsınız…

‘Kızlar hiç futbol mu oynar’dan, ‘Kupalarla, başarıyla dopdolu futbolculuk’ yaşamına. ‘Hakemliği bırakırsan, hakkımı helal etmem’den, ‘FİFA kokartlı kadın hakem’e giden, sporculuk sürecine. İlki, baba Ercan Albayrak’a ait, bağnaz olduğundan değil, kız evladına kıyamadığından.

Zaman iyi ama insanlar maalesef kötü, ne de olsa. Önceleri kaçak maça, idmana gidişten, bizzat aracıyla götürüp getirmelere.

Diğeri de ‘her zaman yazarım’. Böyle olmaları, kalmaları şart. ‘Babacan, baba adam’ olmaları gereken, aile ortamı sağlaması gerekenlerden İHK’lerden.

Kastamonu İl Futbol Hakem Kurulu Bahri Beytekin, ilk örnek insan.

Kadın futbolcu, kadın hakem Asen Albayrak, maçlarını keyifle izledim, izliyorum, oynarken de düdük çalarken de takip ediyorum.

Top ayağına yakışıyordu, asaletli hakem kıyafeti de öyle yakıştı.

Hakemlik de yakışmalı bir insana. İki beden büyük gelmemeli, dar da kalmamalı, sıkmamalı. Torpil, iteleme, başkasının önüne geçirme, arkadaşlarının omuzlarına basarak yükselmek de yok. Liyakatliyi zor buluyoruz da işte tam da onlardan.

BESYO mezunu hem de de, daha ne olsun ki.

Bizim nesil boş arsalarda, sokakta, mahalle arasında oynadı. Hele ki çıkmaz sokak olursa, harika.

Araç geçmez, oyun bölünmez, kimsenin başına, elindeki pakete top çarpmaz dökülmez saçılmaz, ah bir de çamı çerçeveyi indirmeseydik.

İyiydi ama oldu. Aah o güzel insanlar yok artık. Bağırmazlardı, zor bulduğumuz topu da kesmezlerdi.

Biz de hemen babamıza, annemize söyler, taktırıp, oynamaya devam ederdik. ‘Sen kırdın seninkiler ödesin’ de değil, iyi insanlar vardı dedik ya.

Kırılandan daha iyisi, güzeli olan cam takılırdı. Sırf çocukları oynasın, spor yapsın diye. Kız arkadaşlarımız da olurdu, nadir de olsa. Amasya Taşovalı, oğlanlarla mahalle arasında oynarken.

Okula başladı, devam etti futbola. İlk bitti, Orta’ya geçti, futsala katıldı, resmileştirdi.

Beden eğitimi öğretmeni de Barış idi, profesyonel futbolcularımızdan.

Teşvik etti, büyük yeteneği görünce. Eğitimini, öğrenimini ihmal etmedi, okumayı da çok sevdi, hep okudu.

Koşularda da hep önde idi. 100, 200, Allah ne verdiyse maşallah, koştu, ‘Rüzgârın kızı’ oldu. Amasya Eğitimspor’da 6 yıl futbol oynadı, her idmana baba Ercan Bey, götürdü, getirdi, önce ‘ıııh olmaz’ dedi, sonra yollarda terli kalıp hasta olmasın diye didindi evladı için.

Durmadı futbol oynamak için, tee Osmaniye’ye gitti, Demirspor’a. Üniversiteyi de kazandı, Kastamonulu oldu.

Amasya Taşova, Kastamonu Taşköprü, Osmaniye derken, yurtdışına açıldı, FİFA hakemi oldu.

Çalışmadan, koşmadan olmuyor ki, bu işler. Tribünden sallaması kolay.

Sizler hiç düdük çaldınız mı, bayrakla yan yan pür dikkat koştunuz mu, kar tipi, ayaz, sıcak demeden.

Buyurun o zaman, saki sakin kadın hakemlerimizi gururla izleyin…