Küçüğüyle büyüğüyle Orhanları çok sevdim

İnsanlığı büyüktü, sporculuğu, futbolculuğu büyüktü ama adının yanındaki sıfat ‘Büyük’ değildi.

Trabzonspor’da buluştular, Orhan Kaynak ile aynı kadroda yer alınca karıştırmamak için B.Orhan, Büyük Orhan oluverdi.

Orhan Kaynak da K.Orhan oldu. 3 yıl farkıyla, küçük kaldı. Oysa ikisi de ‘Büyük İnsan’.

Ağabey kardeşlik duygusuna vurgu yapmak için söylenirdi, soyadı yazılmazdı, yıldız tablosuna.

Hatta Bursaspor’da Sedat 1-2-3 vardı. Soyadları akla gelmezdi. Yabancı futbolculara alıştık ya. Şimdi de tam tersi önce soyadları söyleniyor.

Denk gelirse karışıklığa neden olabilir, bu da. Erken vakit telefonuma gelen mesajda okudum. ‘Trabzonsporlu K.Orhan’ı kaybettik’, bu kadar. Fotoğrafa da bakamadım, çıkmam lazımdı. Allah rahmet eylesin dedikten sonra evden çıkmak zorunda kaldım. Yolda giderken de metroda tramvayda ‘Acaba hangi Orhan ?’ diye düşünmedim değil. İkisi de küçüğüm, ikisinin yaş farkı da çok değil, biliyorum. B.Orhan hangisi ki, K.Orhan hangisi ? Soyadlarını biliyordum B.Orhan’ı küçük olarak bilirdim, öyle kalmış hafızamda.

‘Ha o değilmiş, şükür’ diye de saçma insan mantığıyla düşünmem. Ya diğeri ? Her vefat, erkendir, canımızdır.

‘İnsanlığı büyük olan iki Orhan’dan yaşça büyük olandan biraz bahsedeyim. Kaybettiğimizi sandığım ilk aklıma gelenden, Allah ömür versin. Harika bir futbolcuydu. Tee o zamanlardan belliydi. İki ‘Rüzgârın oğlu’ vardı, rakipti, aynı maçta, İzmirsporlu Salih Kurucuk ile Çorlusporlu Orhan Çıkırıkçı. Sağlı sollu muazzam deparlar, herkes ofsayt diye elini kolunu kaldırsa da tribünden ince ince sallasalar da. Sürat var ya, o sürat bir de gençlik işte.

5 metre geriden fırlayıp defans çevresinde dönesiye kadar 20 metre fark atmalar hepsi bu maçta idi. 1987-88 sezonu, son 90 dakika, İzmir Alsancak Stadı, kapalıdan izledim.

2.Lig (şimdiki 1.Lig) C Grubu maçı.

Turgay Kaplakarslan, Salih Kurucuk, Levent Eriş, Bülent Dalkılıç, Muzaffer Abadan, Hasan Elidemir (merhum), Behçet Özen (merhum), Türkay Başaran, Hasip Ertürk, Aziz Sağlam, Taşkın Darcan ilk 11’iyle sahadaydık.

Rakip Çorluspor.

Ama aslında tek rakip Çıkırıkçı’lardan Orhan. Rahmet istedi şükranla, merhum babamdan aldığım harçlıkla gittim. Yalan da söylemem, maça gideceğimi de söyledim.

Önce kulüp dernek üyeliğinden istifa edip, futbol hakemliğine sonra da spor muhabirliğine başladığım yıllar. 15.sırayı aldık, küme düştük. Düşüş o düşüş. Hatta o yıl Karagümrük de düştü. Ağladım, kalkamadım, yerimden, polis abi geldi de anca öyle çıkabildim stattan. Küfüre, hakaret yersiz, anlamsız. İşte o şimdinin karıştırdığım Orhanlardan, biri öyle bir top oynadı ki. Sadettin Dülger abim sonradan oyuna girmesine rağmen, baş edemedi. Kimse durduramazdı ki Çıkırıkçı’yı.

Dün gibi gözlerimin önünde. 4-1 yenildik, yanlış hatırlamıyorsam 3 gol attı, fazlasını da atabilirdi, atmak istemedi.

Adalet ruhu o zaman vardı bende. Takımım mağlup, düştü diye de kendini kaybetmenin anlamı yok. Düştük işte, suçu illa birine yüklemenin anlamı yok. Futbol oynamak içindir, ‘kalesini açana, yatana, kendini kolayca attırana, seyirciye şov yapana’ kızmak gerek aslında. Çıkırıkçı topunu oynadı, iyi ki de oynadı büyüdü, büyüdü B.Orhan oldu. Düşüren adam değil, formasının hakkını veren adamdır her zaman benim için Orhan Çıkırıkçı, şimdiki ‘Takımının yenilgisine bahis oynayanları’ görünce, daha da iyi anladım.

Büyüksünüz hocam. Eskişehirspor’a gitti, orada da parladı ver elini Trabzonspor. Milli takıma seçildi, antrenör oldu Orhanlar ikinci kez buluşmuş oldu. Kaynak kardeşler, Reşit, Kayhan, İrfan, Ayhan, İlhan ve Orhan kaptanlarımı, abilerimi aynı nedenden, kalp krizinden kaybettik.

Ailede tek kadın kardeş, abla Ayten Menekşe. Ağabeyleri Cengiz Kaynak oynamadı.

Çukurovalı, Adana Ceyhan Soysallı köyünden, Yüreğir’de Kayhan Kaynak Kardeşleri Stadyumu oldu. Futbolun duayeni Ali Hoşfikirer (merhum) hocam, Adanaspor A Takımına aldı Orhan Kaynak’ı, Orhan Çıkırıkçı’nın Çorluspor’da harikalar yarattığı yıl. Adanaspor’u aynı yıl şimdiki adıyla Süper Lige taşıdılar. Üç sezon bu takım düşmedi, Orhan da formasını hiç bırakmadı. Trabzonspor yılları geldi, hele ki bir Aston Villa zaferi ve de attığı o enfes gol var ki. Rıza Çalımbay ile Hamdi Mandıralı’ya yardımcı antrenörlük yaparak başladı. Küçüklü büyüklü Orhanlar Fatih Tekke’ye hep destek oldu, kapris yapmadan dostlukla, kardeşlikle.

Muhteşem üçlü bir eksildi.

Futbolcu vefatından sonra arkadaşlarına soruluyor da ‘yıllarca susan’ hakemlere hiç sormuyorlar, oysa sahada bire bir yaşayanlar da onlar. Unutmamak, hak vermek, hakkını vermek gerek. Karşıyaka’da harikalar yaratan, Kayaspor’dan çıkan Mastika Ali (Ali Özel) abim vefat ettiğinde sormuştum.

Hocalarım Yavuz Karaozan, Engin Kurt ile Ahmet Akçay ‘Güzel insan, hakkını helal etsin’ demişlerdi.

Yazmıştım, Google’da var.

Şimdi de Orhan Kaynak için, kader birliği yaptığı dönemin hakemlerine sordum, sağ olsunlar hemen yanıt verdiler. Kapris yapmadan çünkü hakemlik yürek işi, kalp işi.

Buyurun okumaya devam ediniz.

ZAFER AKYÜZ;

(TÜRKİYE FUTBOL HAKEMLERİ ve GÖZLEMCİLER SOSYAL DAYANIŞMA VAKFI ADINA)

‘Yıllarca üst seviyede oynamış, antrenörlük yapmış, A Milli Futbol takımı kadrosunda ülkemizi temsil etmiş. Aston Villa’ya attığı gol ile ülke insanını sevince boğup sokaklara dökmüş, beyefendi, saygılı, spor adamı Orhan Kaynar’ın vefat haberi ailesini, sevenlerini ve camiayı yasa boğmuştur. Türkiye Futbol Hakemleri ve Gözlemcileri Sosyal Dayanışma Vakfı’nın yönetim kurulu ve üyeleri olarak merhum Orhan Kaynak hocamıza, kardeşimize Allah’tan rahmet, aile bireylerine, sevenlerine, Trabzonspor Kulübü paydaşlarına ve spor camiasına başsağlığı ve sabır diliyoruz. Ruhu şad mekânı cennet olsun’

SERDAR ÇAKMAN;

‘Son derece beyefendi, kendi halinde, arkadaşları ile uyumlu, itirazı sevmeyen, oyununa bakan, centilmen bir sporcuydu. Allah rahmet eylesin, mekânı cennet olsun. Çok üzüldüm, insan olarak ayrı, sporcu olarak da ayrı tüm iyilikleri üzerinde taşıyabilen istisnai bir kişilikti. Rahmeti bol olsun’.

MUSTAFA ÇULCU;

‘Orhan Kaynak saha içinde ve saha dışında harika bir insan ve muhteşem bir futbolcuydu. Maçlarda hakemlerle iletişimi çok iyiydi. Oyunda hiç sorun yaratmayan sadece futbol oynayan çok saygılı ve naif bir futbolcuydu. Maçlarını yönettim ve Kocaelispor’da da oynadığı için kendisini yakından tanıyordum. Güzel saygı dolu bir dostluğumuz vardı. Futbol ailesi çok güzel bir insanı genç yaşta kaybetti. Onun futbolumuza yapacağı daha çok hizmetler vardı maalesef kaybettik. Allah rahmet eylesin. Mekânı cennet olsun. Başta ailesinin, sevenlerinin ve futbolumuzun başı sağ olsun. Sabırlar dilerim’.

TİMUR TEKİNARSLAN;

‘Ben de çok üzüldüm. Aile hastalığı maalesef tüm kardeşleri belli bir yaştan sonra, bu yüzden vefat etti. Orhan’ın birçok kez maçını yönettik. Adanalı olması nedeniyle ve benim de orada görev yapmam vesilesiyle ayrı bir sempatim vardı kendisine. Adana’ya dönerken havalimanında denk geldiğimizde sarılıp kucaklaşırdık. Menfaatsiz, temiz kalple. Çok sıcak kanlı, sevgi dolu, efendi bir yapısı vardı. Kendisini hep sevgiyle ve iyi bir insan olarak anacağım. Nurlar içinde yatsın İnşallah’.

ZEYNEL ABİDİN GÖKÇE;

‘K.Orhan’ı, Orhan Kaynak’ı ve ailesini Adana Ceyhan’dan yakinen tanırım, köklü ve asaletli bir ailedir. Orhan kardeşimizin birçok maçlarını da beraber olduk. Çok beyefendi ve saygılı, duruşu ile Trabzonspor’da ve spor camiasında çok sevilen bir kardeşimizin böyle aniden vefatı beni çok derinden üzmüş hala inanamıyorum. Orhan kardeşim bizler, senden razıydık. Yüce Rabbim de senden razı olsun. Mekânın cennet olsun. Ne mutlu sana ki arkanda çok seven bıraktın’.

ENGİN KURT;

‘Futbolu bilen ve de severek oynayan bir arkadaşımızdı. Bizlere, yardımcı hakemlerimize çok yardımcı olurdu. Sadece topunu oynardı, yattığı yer incitmesin hakkını helal et Orhan hocam, kaptanım’.

HASAN SERDAR ÇAKIROĞLU; ‘ Çok maçlarda denk geldi. Bizlere çok yardımcı olurdu. Tam bir sporcu idi. Allah rahmet eylesin, mekanı cennet olsun’…