Hocayı kov, hakeme salla, kursu da yok, oh ne ala!

Yepyeni kulüp başkan ve yönetim kurulu üyeleri ortaya çıktı.

Bekliyorlarmış sanki.

Herkes üstüne alınmasın lütfen, kendini bilen bilir.

Adında bölge kelimesi var.

Yani çevre futbolunu güçlendirmekmiş maksat.

U-19’da iş biter hale geldi, gönder BAL’a, oynatın sürün sahaya.

9 Eylül Gazetesi’nde yazdı, Hürriyet’te birlikte çalıştığım Erkut Şahin kardeşim, ustam kaleme aldı, klavyeye aktardı.

‘Süper Lig: 23, 1. Lig: 29, 2 Lig: 44, 3. Lig: 91. “Nereden çıktı bu rakamlar?” diye sorduğunuzu duyar gibiyim.

Fazla kasmaya gerek yok, bunlar elbette toplam 139 takımın mücadele ettiği Türkiye Profesyonel Ligleri’nde sezon başından bu yana değişen teknik adam sayısı.

Aradan 206 gün geçmiş.

Bu süre zarfında görevine son verilen teknik direktör sayısı toplam 187…’.

Fırsat buldukça, düzgün insanların yorumlarını, yazılarını okurum.

Erkut’umunki de bunlardan bir tanesi.

Bunun bir de BAL’I var ki. Oraları daha beter. Yaşlı futbolcular için ikinci balayı yeri.

Benim yaştakilerle doldu, çok istiyorlarsa, 1.AK’de oynasınlar.

Öyle paralar dönüyor ki. Öyle futbolcular (!) var ki, her şey çok iyi bilirler.

Yedek kulübesine, hocasına posta koyuyor, seyirci de bunları alkışlıyor.

Çok enteresan. Böyle olmaz ki bu işler, biz böyle görmedik.

Hocalık için sadece mektepli olmak da yetmiyor, oynamış olmak da gerekmez mi ?

‘Ben nerde oynadım biliyor musun’ diye hakem kardeşlerime ayar çektiğini sananlar da çok.

Popülist yaklaşım, şov. Amaç seyircisine masum ve şirin görünmek.

Futbol bambaşka bir şey, öyle böyle değil. Hele bir de yönetici, başkan kısmı var ki.

‘Belgesi, semineri, sertifikası, lisansı, kursu kuralı dersi olmayan tek unsur; ‘Kulüp başkan ve yöneticiliği’, oh ne güzel.

Hayat onlara güzel.

Tribünde en güzel yere otur, kurul, çayın ayağına gelsin.

Bir de hakeme salla, ömründe bir kez bile oynamadığın maçlar için yorum yap, tek taraflı yap, antrenörleri sizlerin deyimiyle çaresiz kalınca ‘kov’ gitsin.

Futbolcuları kovamayacağına göre. Onlar getirdi ya, o kadar para verdiler ya. Bir yürekten oynayacakları, görev yapacakları getirseniz. Lütfen yanlış anlamayın Mustafa Kılıç başkanım, özveriniz aşikâr, sözüm meclisten dışarı. Lafım size değil, anlayana, anlamak isteyene.

17 yıl oldu, düşeli bir garip çukura İzmirspor’um. Ağırıma gidiyor, kahroluyorum.

Diğer kulüpleri görünce de hayıflanıyorum, kimlerin elinde düştü bu işler.

Kendi kendime söz verdim. Ya ‘Bu işleri düzelteceğim, katkı koyacağım’ ya da ‘Çekip gideceğim yazmayacağım, maç izlemeyeyeceğim’ olacağı bu.

Gerisi de teferruat. Yaşasın alt yapı, yaşasın gençlik yaşasın Türk sporu…

Ufuk Ateş, hakemliğimin son dönemlerinde maçına çıktığım isimlerden.

Şener Aşkaroğlu, futbol sevdasıyla koşan, coşan, sporu seven, insanı seven süper lig oynayıp master takımında forma giyenlerden onun da maçına çıktım, zevkle, onurla ve de Olcay Çetinkaya.

Yedek kulübesindeki, kulüpteki sıfatları, konumlara farklı olsa da emek verenlerden.

Biliyoruz çünkü, yaşadık, yaşıyoruz da yazıyoruz. Üçlü sezon başı İzmirspor’da göreve getirildiler, hazırlık dönemi gördüler. 1,5 ay sonra, veda edilenlerden oldular.

Kemal Zencirkıran getirildi, 1 hafta kaldı, 1 hazırlık maçında takımının başındaydı, güle güle dendi.

Bugüne dek 7 teknik adam ekibiyle, gönderildi, bu sayı 25’i bulur sadece İzmirspor için.

Takımda istikrarsa, teknik adamda da olmalı.

Gazetelerde başlıklar şöyleydi, ‘Kovuldu, işsiz kaldı, kapı gösterildi, sözleşmesi fesh edildi, istifa ettirildi, oyun dışı kaldı’ gibi ifadeler yer alırdı.

Tıpkı ‘Satışa çıkarılan futbolcu listesi’ gibi. Satılık kelimesi ve futbolcu.

Sporun içinde hem de.

Eşya mı, mal mı bu ? Canlı yahu canlı, insan.

‘Takıma veda eden, kendi isteğiyle ayrılan, kovulmayan yani, tek isimdir Görkem Güngör, 8 maçla rekor kendisine ait.

UEFA A lisanslı şimdi de Akhisar 45 FSK’de gayet te başarılı, devam ediyor.

Ne istifa etti ne de gönderildi, nazara inanırım maşallah diyelim.

Levent Akar geldi, Görkem hocaya yaklaştı o da 6 maçla veda etti. Ufuk tekrar geldi, 6 maçla Levent’i egale etti.

Kemal Zencirkıran geldi, 1 hafta daha ekledi çalışma süresine 2 maçta kaldı.

Öze dönüş denildi ama, bu öz. Sadece futbolculardan, sporculardan ibaret değil ki.

Teknik adamlar içinde geçerli. İzmir’i bilmeyen, tanımayan, İzmirspor’un ruhunu bilmeyeni kapıdan içeri sokmamak gerek.

Kullanmaya kalkan, kullanana da oldu o canım İzmirspor’umu ah aaah. Gelmiş bilmem nerden ömründe ilk kez tesisleri görüyor, nerde bilmez, yerini navigasyonla bulamaz.

Pat diye başımızda.

Niye gelir, niye getirilir onu da bilmem. Yönetimlerde ha keza böyle.

Sadece İzmirspor’u tutan, seven insan evlatları göreve gelmeli.

O zaman her şey değişecek, göreceksiniz.

Derdim, şampiyonluk falan filan değil.

Geçmişte 3-0 yenilirdik, 30 yıl önce filan.

Yenilsinler, dünyanın sonu değil ki, yenilmeyen takım mı var ki. Sabır, sevgi ve saygı yeter aslında.

11’in 8’i alt yapıdan gelenlerdi, bir top oynarlardı ki, mutlu ayrılırdık stattan.

Sonra o dönemin çocukları ünlü oldu, geleceği kurtuldu, İzmir’i temsil etti, Milli formayı giydi. Yetmez mi, daha ne olsun.

Ama İzmirspor ruhu, kardeşliği, birliği azmi vardı.

Bu kadar giden gelen hocadan sonra, şimdi göreve, alt yapının mimarlarından Hasan Gostak ile Koray İçten geldi, getirildi, takım teslim edildi, ne derseniz deyin, şükürler olsun.

Lig şimdi başlıyor, başarılar kardeşlerim.