Geçen gün bir tanıklık için Bayraklı Adalet Sarayına gittim.
İkametgah adresime gelen Asliye Ceza Mahkemesine ait evrak üstünde Saat 11.40 diye yazıyordu.
İlk önce vatandaş giriş kapısına geldim.
Oradaki kapı kontrolünden çok modern ve güvenlikli aramadan sonra içeri girdim.
Her şey düzgün ve pratikleşmiş.
Daha önce Adalet Sarayı’nın açılışında ve sonraki yıllarda da, 2007’de de milletvekili mazbatamı almaya ve bir kere de yine tanık olarak gitmiştim.
Ana binaya girdim, hemen yönlendirme tabelaları ile gideceğim yeri buldum. Yönlendirmeler ve tüm tabelalar gayet açık ve okunaklıydı.
Her tarafı pırıl pırıl tertemiz ve düzenli koridorlardan geçerek, gideceğim yerin, en son bölümde ikinci katta olduğunu tespit ettim.
Onun için çok geniş bir alanı görme fırsatım oldu.
İçerdeki intizama hayran kaldım. Açılışı dahil hiçbirinde, Adliye Sarayı’nı bu kadar düzenli, temiz, koridorlardaki ve kapı önlerinde de bu kadar intizamlı hatırlamıyorum.
43.Asliye Ceza Mahkemesi kapısı önüne geldim oradaki bekleme koltuğuna oturdum.
İçerden bir bayan memur yanıma geldi. Celp kâğıdını gösterdim. “Oturun biz çağıracağız” dedi. Mahkeme kapılarında, bağırıp çağıran, garaj çığırtkanı misali kimse yoktu. Benden sonra üç kişi daha geldi oturdu. Onlara da “Oturun” dedi. İsimlerini aldı, listede işaret koydu.
Ne olur ne olmaz geç kalmayayım diye yaklaşık 50 dakika erken gittim. Mahkeme salonu kapısında otururken ayni koridorda birçok mahkeme ve kalemleri vardı.
Her taraf aynı temizlikte, yerler adeta cilalı gibi parlıyordu. Bazen kapı aralığından içerisi görünüyordu. Odasında masa başında çalışan, dosyalara gömülmüş bir beyi görüyordum. Tam saat 11.40 oldu, daha önce yoklama alan memure hanım içeri davet etti.
Önümde bir mikrofon, ben ayakta mikrofona yanaşıp durdum. Karşımda bilgisayarın başında katip bey kimlik tespitimi yaptı. İçerdeki odanın kapısı açıldı. Hakim bey cüppesini giydi kürsüye çıktı. Neyse rutin işlemler, sorgular ve ifademi verdim. Kapı aralığından gördüğüm masa başında dosyalara gömülmüş çalışan kişi meğerse mahkeme başkanı hakim beymiş.
İfademi 5 dakikada verdim ve Adliye Sarayı’ndan ayrıldım. Adliye Sarayındaki bu çok düzgün görüntü için (Hiçbirisini tanımıyorum) sorumlu olanlara ve Başsavcı beye çok teşekkür ederim.
İnsana güven ve huzur veren bir kamu binası sıcaklığı gördüm. 1990’larda bir ticari davamız için Almanya/Hamburg’da mahkemeye gitmiştim. Adliye binası eski tarihi bir binaydı. Çok görkemli ve koridorları büyüktü. Etrafa sessizlik sakinlik hakimdi ayrıca etrafta tertemizdi. Benim ülkemde de böyle olsa diye iç geçirmiştim. Yıllar sonra bizde de hakikaten adliye binaları saray gibi adaleti temsil edecek şekilde oldu.
Ayrıca 43.Asliye ceza mahkemesi başkanı hakim beyefendiye de bu kadar dakik ve düzgün mesai düzeni için, ayrıca teşekkür ediyorum. Bu Adliye ziyaretimi niye yazdım? Bugün Ankara’da meslek kuralarını çekip ilk göreve başlayan hakim ve savcıların kura törenini TV’de izlemiştim. Sayın Cumhurbaşkanımız ve Adalet Bakanımızın katıldığı tören.
Son yirmi yılda Türkiye’mizin her ilçe ve şehrinde yapılan yüzlerce Adliye Sarayı’nın hakikaten bulunduğu ilçe ve şehre güzel bir yapı örneği olarak katkı yapması gurur vesilesi olmalı diye düşündüm. Hem orada görev yapan hakim ve savcılar, avukatlar, görevliler için hem de adalet arayanlar için ilk önce o binaların muhteşem duruşu İnsanımıza verdiğimiz değerle orantılıdır.
Bunları düşünürken bir taraftan da bugün kura çekiminde tek tek kameraya yansıyan o genç insanlarımızın gurur ve heyecanını tekrar görerek bende onlarla heyecan duydum. Anne babaları, eşleri ve yakınları gibi bende sevindim.
Hepsine hayırlı görevler diledim. Gittikleri yerlere adalet dağıtıp hukuku üstün tutacaklarına, yurdumun insanına hizmet için heyecanla çalışıp mesleklerinde başarılı olacaklarına eminim.
Gözlerindeki ışık ve parıltılardan belliydi.
